Kraków - małopolskie

Jestem przystojnym, młodym brunetem. Pozornie odważnym, bo przecież tego ode mnie oczekują, ale tak naprawdę boję się trochę facetów chodzących na dwóch nogach. Jestem ciekawskim i żywiołowym psem, ale też super inteligentnym i posłusznym. Do tej pory niewiele miałem szans na to, żeby ludziom ufać, nawet jak mnie adoptowali, to mnie szybko oddali. Chciałem bardzo zasłużyć na miłość i starałem się bardzo być grzecznym, ale wszystko mnie przerażało w tym domu. Za dużo ruchu wokół mnie, za dużo wrażeń i emocji, wielu obcych mężczyzn i jeszcze na dodatek przywiązali mnie do drzewa i zostawili samego w ogrodzie.
Bałem się bardzo, tylko jak miałem im to powiedzieć?
Dzisiaj wiem, że Oni mnie nie pokochali, nie mieli dla mnie czasu, chcieli taką fajną nakręcaną zabaweczką, która stoi w jednym miejscu, kręcąc się wokół swojej osi, nie mającej żadnych potrzeb.
A ja szukam domu gdzie ludzie mnie pokochają i z tej miłości będzie wynikała reszta: cierpliwość, wyrozumiałość i konsekwencja.
Ja nie chcę dalej być niczyj, chcę być kochany!!!
Czy chcę zbyt dużo? Czy kiedyś się doczekam?
Jednego jestem pewien, chcę zmienić imię na: Pies nie dla idiotów
Niestety, moja opiekunka na to się nie zgadza, więc muszę zostać Amorem, choć Olimp musi drżeć w posadach od śmiechu jego mitologicznych mieszkańców na dźwięk mojego imienia.
Przecież ja się nawet o miłość nie otarłem.

Boję się mieć nadzieję.